Martin van de Velde

Hoe ik er als scepticus toe kwam om toch maar als medium te gaan werken

Het vermogen om iemands uitstraling te zien en iemands problematiek adequaat in te
kunnen voelen, ontstond bij mij op natuurlijke wijze. Echter, aanvankelijk moest ik niets
van het paranormale hebben en dacht dat het allemaal maar onzin, bedrog of
begoocheling was.

Het was in 1973 dat ik te maken kreeg met vreemde gevoelens en het zien van
onaangename beelden. Die beelden deden me ten onrechte veronderstellen dat ik
mogelijk aan een vorm van schizofrenie zou lijden. Het werd zo ernstig dat ik mijn werk
niet meer kon doen.

Hoewel ik zeer argwanend was, liet ik me na veel aandringen door mijn stiefvader toch
overhalen om eens mee te gaan naar een medium. Ze beweerde ze dat ik paranormaal
begaafd was, dat ik nu met de onbewuste duistere kant ervan worstelde, maar dat ik me
al snel tot een goed medium en therapeut zou ontwikkelen. Het effect van het accepteren
van die boodschap was dat al die vervelende effecten ineens verdwenen en ik weer
probleemloos aan het werk kon.

In die tijd werkte ik op de schippersbeurs die gevestigd was op een kantoorboot in de
Oude Houthaven te Amsterdam. Leuk werk!

Het spirituele had mijn volle interesse gekregen en met name uit de boeken van Alice
Baily en Yogi Ramacharaka haalde ik inspiratie.

Het was in 1981 dat ik in Forres-Schotland een kamer had gehuurd in een cottage aan de
voet van de Cluny Hills. Daar wilde ik wat relaxen na een intensieve training in het Cluny
Hill College. Dat pakte anders uit. Weer kreeg ik te maken met merkwaardige spirituele
effecten die me opeens overspoelden. Dit keer van positieve aard. Het belangrijkste van
de vele dingen die ik meemaakte, was het contact dat ik kreeg met een meester uit de
spirituele wereld die zijn naam niet noemde maar zich voorstelde als De Yogi, mijn
geestelijke leraar. Hij verbleef in de geestelijke wereld en ik kon hem daar voor korte tijd
waarnemen. Hij projecteerde zich als een lichtende gestalte in de sferen recht boven mij.
Hij zou me gidsen en in sessies van inzichten voorzien. Destijds meende ik nog dat als je
onder zo’n meester ging werken je alle inzichten zo maar aangereikt zou krijgen. Dat
bleek al snel een misvatting. Goede leraren geven je wel opdrachten en leggen je uit hoe
je die goed kunt oplossen, maar dat oplossen moet je zelf doen, anders leer je niets.
Na deze Cluny Hills-ervaring kwam ik weer bij mijn stiefvader die deze nieuwe
ontwikkeling al had zien aankomen. Hij had een groot netwerk en enthousiast stuurde
hij voor mij aanbevelingsbrieven rond. Het resultaat daarvan was verbluffend. De door
mij opgezette praktijk bloeide al snel en de wachtlijst groeide tot vier maanden.

Adverteren hoefde ik niet. Via de mond tot mond reclame bleven nieuwe cliënten zich
melden. Dat is tot op de dag van vandaag zo gebleven.

 

© Martin van de Velde | This page was last modified on 30/08/2014 at 07:02. | Met gebouwd door Numaga webontwerp Nijmegen